Vulpen
by Margot den Ouden
in Latest
Hits: 259

Mijn eerste vulpen kreeg ik op de basisschool. Ik heb hem niet meer, maar ik weet nog precies hoe hij eruitzag: donkergroen, met een goudkleurige clip. Het was het standaard schoolmodel. Er gingen plastic inktpatronen in, waar een klein plastic bolletje inzat. Als de vulling leeg was, beet of knipte je de achterkant open om bij het bolletje te komen. (Bijten is niet aan te bevelen.) In de pen was plaats voor een reservevulling. Op school mochten we alleen met blauwe inkt schrijven, maar er was inkt in verschillende kleuren verkrijgbaar.

Hoewel er al decennialang balpennen bestaan, leren kinderen op sommige basisscholen nog steeds met vulpen schrijven. (Sowieso is schrijven met pen goed voor het ontwikkelen van fijne motoriek, blijkt uit onderzoek.) Het voordeel ten opzichte van balpen is dat je hand bij een vulpen een natuurlijkere schrijfhouding aanneemt en ontspannener blijft. Een balpen moet je meer rechtop houden en je moet er meer druk op uitoefenen. Vulpennen hebben ook nadelen, want ze vlekken meer, vooral voor ongeoefende schrijvers, en de inkt is niet watervast, wat je snel merkt als je met zweethandjes schrijft. 

De vulpen is mijn favoriete schrijfgereedschap. Ik heb er verschillende. Mijn pronkstuk is een lichtgele Pelikan, maar ik heb ook pennen van andere merken en een paar merkloze. Ze schrijven allemaal verschillend, van dun en krasserig tot breed en soepel. Ze liggen ook allemaal anders in de hand. In de merkloze moet ik plastic vullingen doen (net als vroeger in mijn schoolpen), de andere hebben ofwel een hervulbare vulling, ofwel een reservoir met een draaiknopje. Het hervullen is soms een beetje geknoei, maar het voordeel is dat je veel kleuren inkt kunt afwisselen en geen plastic afval creëert.

Ja, een computer is een handig stuk gereedschap, met enorme mogelijkheden. Maar geef mij voor het schrijven maar een blanco vel papier en een vulpen. De geur van de inkt, de elegante beweging van de pen over het papier, terwijl de tekst letterlijk uit de punt vloeit. Laat mijn schrijfsels maar op ouderwetse wijze ontstaan, in schitterende turquoise of toffeebruine inkt. 

Dan typ ik het later wel over.

Enteren!
by Margot den Ouden
in Latest
Hits: 317

Het is een echt modeverschijnsel, om achter elke zin een ‘enter’ of ‘return’ te zetten.

Zoals hier.

Zo krijgt iedere zin nadruk.

Iedere zin wordt een ‘statement’.

Daarmee houd je de aandacht van de lezer beter vast.

Je boodschap maakt meer indruk.

Blijft beter hangen.

Beklijft.

Dat is natuurlijk mooi, want dat wil je als schrijver. Maar je kunt het ook overdrijven. Zelf word ik het heel snel moe om een tekst te lezen die niet lekker soepel doorloopt, maar telkens wordt afgekapt met enters. Net alsof er iemand tegen me staat te roepen om zijn punt duidelijk te maken, of me te overtuigen van zijn gelijk. Koop mijn product! Nu! Dat heeft op mij meestal het tegenovergestelde effect: ik loop weg. Op deze wijze geschreven berichten die uit meer dan drie zinnen bestaan, lees ik al niet eens meer. En ik ben waarschijnlijk niet de enige die er zo over denkt.

Jammer.

Gemiste kans voor de schrijver.

Mits goed ingezet, kan enteren een heel bruikbare stijlvorm zijn. Het is dan een gereedschap waarmee je nadruk kunt leggen op een bepaalde zin of een bepaald woord. Daarnaast onderbreekt het langere alinea’s, die eveneens een afschrikkend effect op de (luie) lezer kunnen hebben. Dat is natuurlijk een belangrijke factor bij internetteksten; de aantrekkingskracht op de vaak ongeduldige, gehaaste lezer. Dus als je schrijft, zorg dan voor afwisseling.

Dat werkt.

Zie je wel?

Meditativiteit
by Margot den Ouden
in Latest
Hits: 271


 In deze hectische maatschappij kan mediteren rust geven. In geestelijk en lichamelijk evenwicht op een kussentje in de stilte zitten, kunnen we nu en dan allemaal wel gebruiken. Meestal komt het er echter niet van, want als je veel stress ervaart, vind je niet de rust of tijd om dat kussentje op te zoeken en even helemaal niets te doen. En als het wel lukt, dan is het onmogelijk om rust in je hoofd te krijgen. Je gedachten schieten heen en weer tussen de gebeurtenissen op het werk en de verwachtingen van je gezin. De boter is op, de gymkleren van je dochter moeten nog uitgewassen en de baas verwacht dat rapport op zijn bureau. Hoe drukker je bent, des te harder heb je meditatieve rust nodig en des te moeilijker is het om die te bereiken.

Zitten op een kussentje met je ogen dicht is een vrij moeilijke vorm van mediteren. Makkelijker is het om je aandacht op één punt te richten. Je zult dan met je gedachten nog telkens afdwalen, maar minder snel en minder ver. Er zijn verschillende manieren om je aandacht te richten. De simpelste is: jezelf iets te doen geven. Bijvoorbeeld een tekening maken.

Kinderen tekenen vol overgave en zonder aandacht voor de omgeving. Dat is te vergelijken met een meditatieve staat, waarbij hun aandacht volledig op het tekenen is gericht. Worden ze volwassen, dan vergeten ze hoe dat moet. Heel jammer.

Het is eigenlijk heel simpel. Neem een blad papier en een potlood en ga tekenen. Gewoon. Trek lijntjes, maak vormpjes, kleur in. Kijk wat er spontaan ontstaat, voel het potlood op het papier, neem de geur op. Het hoeft niets te worden. Maak je niet druk om het eindresultaat. Het gaat puur om de beleving, om het tekenen zelf, om de meditativiteit.

De bovenstaande tekening is gemaakt met fineliner en kleurpotlood. Gewoon lijnen trekken en vlakken inkleuren, zonder al te veel bezig te zijn met wat het ‘moet’ worden. Grappig genoeg is het eindresultaat dan vaak verrassend mooi!