Enteren!
by Margot den Ouden
in Latest
Hits: 242

Het is een echt modeverschijnsel, om achter elke zin een ‘enter’ of ‘return’ te zetten.

Zoals hier.

Zo krijgt iedere zin nadruk.

Iedere zin wordt een ‘statement’.

Daarmee houd je de aandacht van de lezer beter vast.

Je boodschap maakt meer indruk.

Blijft beter hangen.

Beklijft.

Dat is natuurlijk mooi, want dat wil je als schrijver. Maar je kunt het ook overdrijven. Zelf word ik het heel snel moe om een tekst te lezen die niet lekker soepel doorloopt, maar telkens wordt afgekapt met enters. Net alsof er iemand tegen me staat te roepen om zijn punt duidelijk te maken, of me te overtuigen van zijn gelijk. Koop mijn product! Nu! Dat heeft op mij meestal het tegenovergestelde effect: ik loop weg. Op deze wijze geschreven berichten die uit meer dan drie zinnen bestaan, lees ik al niet eens meer. En ik ben waarschijnlijk niet de enige die er zo over denkt.

Jammer.

Gemiste kans voor de schrijver.

Mits goed ingezet, kan enteren een heel bruikbare stijlvorm zijn. Het is dan een gereedschap waarmee je nadruk kunt leggen op een bepaalde zin of een bepaald woord. Daarnaast onderbreekt het langere alinea’s, die eveneens een afschrikkend effect op de (luie) lezer kunnen hebben. Dat is natuurlijk een belangrijke factor bij internetteksten; de aantrekkingskracht op de vaak ongeduldige, gehaaste lezer. Dus als je schrijft, zorg dan voor afwisseling.

Dat werkt.

Zie je wel?

Meditativiteit
by Margot den Ouden
in Latest
Hits: 195


 In deze hectische maatschappij kan mediteren rust geven. In geestelijk en lichamelijk evenwicht op een kussentje in de stilte zitten, kunnen we nu en dan allemaal wel gebruiken. Meestal komt het er echter niet van, want als je veel stress ervaart, vind je niet de rust of tijd om dat kussentje op te zoeken en even helemaal niets te doen. En als het wel lukt, dan is het onmogelijk om rust in je hoofd te krijgen. Je gedachten schieten heen en weer tussen de gebeurtenissen op het werk en de verwachtingen van je gezin. De boter is op, de gymkleren van je dochter moeten nog uitgewassen en de baas verwacht dat rapport op zijn bureau. Hoe drukker je bent, des te harder heb je meditatieve rust nodig en des te moeilijker is het om die te bereiken.

Zitten op een kussentje met je ogen dicht is een vrij moeilijke vorm van mediteren. Makkelijker is het om je aandacht op één punt te richten. Je zult dan met je gedachten nog telkens afdwalen, maar minder snel en minder ver. Er zijn verschillende manieren om je aandacht te richten. De simpelste is: jezelf iets te doen geven. Bijvoorbeeld een tekening maken.

Kinderen tekenen vol overgave en zonder aandacht voor de omgeving. Dat is te vergelijken met een meditatieve staat, waarbij hun aandacht volledig op het tekenen is gericht. Worden ze volwassen, dan vergeten ze hoe dat moet. Heel jammer.

Het is eigenlijk heel simpel. Neem een blad papier en een potlood en ga tekenen. Gewoon. Trek lijntjes, maak vormpjes, kleur in. Kijk wat er spontaan ontstaat, voel het potlood op het papier, neem de geur op. Het hoeft niets te worden. Maak je niet druk om het eindresultaat. Het gaat puur om de beleving, om het tekenen zelf, om de meditativiteit.

De bovenstaande tekening is gemaakt met fineliner en kleurpotlood. Gewoon lijnen trekken en vlakken inkleuren, zonder al te veel bezig te zijn met wat het ‘moet’ worden. Grappig genoeg is het eindresultaat dan vaak verrassend mooi!

Schrijffoutjeuk
by Margot den Ouden
in Latest
Hits: 261

 

Taal is een passie van me. Ongeveer eens per maand krijg ik een paar Duitsers op bezoek, die hun Nederlands willen oefenen. We eten samen en spreken Nederlands. Reuze gezellig. Niet alleen de Duitsers hebben er iets aan, voor mij is het ook heerlijk. Tijdens zo’n avond kan ik namelijk mijn natuurlijke neiging om anderen te verbeteren, ten volle uitleven. In andere situaties wordt dat zelden gewaardeerd, in ieder geval als ik het ongevraagd doe. Dus houd ik me meestal in.

Lees ik het nieuwsoverzicht op facebook, dan krijg ik na een tijdje echt jeuk van alle schrijffouten. Ontbrekende of overbodige spaties, spel- en stijlfouten en dan natuurlijk de absolute topper in onze taal: werkwoordsvervoegingen die op een d of t eindigen.

‘Heb het gedeelt.’ ‘Dat veranderd de zaak.’ ‘Ik wordt er niet goed van.’ Aargh!

Ik leg het nog één keer uit.

Tegenwoordige tijd, dus in het nu, krijgt nooit een d, soms een t. Vervang het werkwoord door ‘horen’ en je bent al een stuk wijzer. Ik hoor geen t; jij hoort wel een t; hij hoort ook een t. Dus ‘ik word er niet goed van’ en ‘dat verandert de zaak’.

Voltooid deelwoord, dus als het geweest is, krijgt een d of t (en nooit allebei). Dat is de befaamde kofschip-regel, die veel mensen niet snappen. Het kan iets simpeler. Luister gewoon naar de verleden tijd. Dus: ik deel, ik deelde, ik heb gedeeld. ‘Gedeeld’ eindigt op een d, omdat in de verleden tijd 'deelde' ook een d staat. 

‘Verandert’ betekent dus iets anders dan ‘veranderd’.

Is dit nou zo belangrijk? Mensen weten toch wel wat je bedoeldt? Meestal wel, op sociale media. Maar spelfouten zijn storendt voor de lezer, die dan afhaakdt, vooral bij langere teksten. Dan leest hij of zij dus niet verder wat voor interessants jij te vertellen hebt. Jammer. Het is daarom de moeite waard om te zorgen dat je tekst in orde is. Laat die controleren door een expert (mij, bijvoorbeeld) of kijk eens op de website van Onze Taal of de Taalunie voor advies.