Tekenles

 

Afgelopen voorjaar heb ik een paar tekencursussen gegeven aan de plaatselijke volksuniversiteit: Dieren Tekenen en Meditatief Tekenen. Spannend vond ik het. Schoolsituaties in een heus leslokaal kende ik voorheen enkel van de andere kant, namelijk als leerling. Nu was ik degene die kennis deelde en leerlingen hielp zichzelf te ontwikkelen.

Tijdens de eerste les Dieren Tekenen sloeg de twijfel toe. Na een klein half uur, waarin ik van alles had verteld over tekenen in het algemeen en de materialen die we zouden gebruiken, schoot de gedachte door mijn hoofd: Over een paar minuten ben ik uitgepraat en dan val ik door de mand. Dan zien de leerlingen ineens dat ik helemaal geen lerares ben, maar gewoon een amateur die er niets van kan en niets weet. En dan lopen ze weg.

Gelukkig besefte ik direct daarna dat dit een heel normaal verschijnsel is. Een soort examenvrees. Die eerste les was een test: ‘Kan ik dit wel?’ Ik stelde mezelf gerust en vertrouwde erop dat het allemaal goed zou komen. En dat was ook zo. 

Ik heb veel van die cursussen geleerd. Onder andere dat het heel anders kan lopen dan je verwacht. Ik had voor iedere les een onderwerp waar ik iets over vertelde en de leerlingen luisterden beleefd en deden vervolgens hun eigen ding. Sommigen gingen met mijn tips aan de slag, anderen moest ik na de derde les nog een keer uitleggen of nou HB of B2 het zachtste potlood was. Maakt niet uit, dat was mijn taak. Er waren geen punten mee te verdienen, het ging puur om ieders persoonlijke ontwikkeling in het tekenen, zoals ik het het liefste heb. Na verloop van tijd kwamen er meer vragen. Hoe doe ik dit? Hoe werkt dat? Dat vond ik prettig, want dan kon ik mensen gerichter helpen. De vooruitgang werd zichtbaar, bij de ene leerling wat meer dan bij de andere. 

Bij het Meditatief Tekenen legde ik telkens aan het begin van de les iets uit over tekentechnieken en meditatie. Vervolgens was het een uurlang doodstil, hoorde je alleen het ruisen van de verwarming, potlood of pen op het papier en stemmen uit een naburig lokaal. Tegen het einde van de les bespraken we - voorzichtig, om de stilte niet gewelddadig te verbreken - de resultaten en wat we ervaren hadden. We inspireerden elkaar met vormen en kleuren. Heerlijk.

Eigenlijk is al het tekenen meditatief. Je verliest jezelf in je tekening, vergeet de buitenwereld, je volle concentratie is gericht op je potlood, dat weergeeft wat je wilt uitbeelden. Dat is oneindig rustgevend.

 

Leave your comments

Comments

  • No comments found